Aþka inancý olanlarýn sayfasý...

 Þeffaf gecelere and olsun ki,
kimse özlemedi seni benim kadar..
Yalana sýðýnmadan, dolana bulanmadan..
Tüm gizim gamzelerimde saklý,
ama bir sen güldürdün yüzümü ansýzýn..
Saðlamasý yapýlýnca aþklarýmýn
eksikliðinin endamýndan utanýr oldum..
Hep baþkalarý olacak yaralarýmý saran ve
benim olmayýþýný dolduramayan..
Yalancý zaferlerim olacak hep
ve ben hep baþka baþka insanlarýn kollarýnda
sarhoþ olup aðlayacaðým sahipsizliðime..
Gurur duyulacak gýyabýmda ama
ben bir küçük þýmarýklýk bile yapamayacaðým..
Ve.. Ýþte uzar gider sensizlik

tarihi geçmiþ küflü bir aþkýn anýlarýyla beslenmek yüreðimi bozdu../

tarihi geçmiþ küflü bir aþkýn anýlarýyla beslenmek yüreðimi bozdu../

Ýnce bir hüzün giymiþti üzerine, saçlarýný geliþi güzel rüzgara býraktý. Ýliklerine kadar an’ý soluyan bir zamandý. Pencereye iyice yaklaþtý kadýn, telli duvaklý bir papatya gibi rengarenk gülümsüyordu. Bir düþ sokuldu usulca, ince beline sarýldý.

Gerçek miydi yoksa… Serseri bir koku yüreðinin atýþlarýný hýzlandýrýyordu. Haince ilerliyordu zaman… Bir süre durakaldýlar öylece. Dalgalarýn sesi çaðlýyordu kulaklarýnda. Gecenin çarþaflarý seriliyordu gökyüzüne, eteðini býraktý kadýn yýldýzlar döküldü. Sýrtýný dayadýðý en gerçek düþ, beline daha sýký sarýldý o an. Saçlarý deðiyordu gelinsi yüzüne.

Bir düþün elleri tarýyordu kadýnýn saçlarýný, yarým bir gülümseme tamamlanýyordu aynada. Gerçek denilen masal sona ermiþti o an ve gölgelerin dansý baþlamýþtý. Karanlýkla aydýnlýk arasý garip bir zamanda rüyalarýn tam ortasýnda giysilerinden kurtuluyordu gölgeler. Her türlü kaygýdan ve yargýdan soyunuyorlardý. Vurgun yemiþ yarým þarkýlarýn her notasýnda dermansýzca tamamlanarak kaybediyorlardý kendilerini. Küçük adýmlarla yavaþ yavaþ dans ediyordu gölgeler, sevdanýn acýmsý lezzetini duyarak, yanýp tutuþarak gül teninde… Ýçi dýþý cesur, özü sözü sabýr olan iki aþk bir oldu yüreklerini ateþe vererek.

Dalgalarla kabarýp duran deniz ve ýslak rýhtým karþýdaydý. Yapayalnýz bir kumsal, yakamozu bekliyordu. Ýki hüzün yeli demirlemiþti güneþe küskün bu koy’a. Terkedilmiþ bir mehtapta, hýrçýn yalnýzlýklar karýþtý ten rengi geceye kanatlarýný çýrparak. Ay ýþýðýna batmýþ her dokunuþ alev oldu dumansýz. Istýrabý emen dudaklarda baþladý bu sancýlý gönül macerasý… Daðýlýp parçalanýrken anýlar, anlamýný yitiriyordu sevgiye dair tüm kelimeler. Çýlgýnlýða varýyordu duygular, kan ter içinde damla damla gül.

Soðuk bir güz gününde yüzüne çarpan hüzünlerin ayazýnda sevdalý bir roman düþüyordu gecenin ipek çarþaflarýna. Dudaklarýndaki ýslak gülümseyiþle özlemlerini itiraf ediyordu kadýn. Kabarýp duran mavi bir çöl kumu gibi akýp gidiyordu zaman. Karþýdaki yüksek tepeler günün ateþiyle kavrulmuþ bir duman alacasýyla bazen denize yaklaþýyor, bazen ise duruklaþýyordu. Deniz dalgalanýþlarla rýhtýma çarpýyor, bu çarpýntýyla sahildeki oyuklara sularýn dolup boþaldýðý bir ezgi ile yýrtýlýyordu sukut-u mutluluk. Doyumsuz bir tat yudumlandý dudaðýn kadehinden. Gecenin tülleri aralandýkça konfetiler dökülüyordu. Yeþermeyen umutlara, ekilmeyen tohumlara ve karanlýða inat her þey renk içindeydi.

Ateþ kýrmýzý bir tuvalde sustu ten rengi gece…

Dalgalarýn fýsýltýsýnda suskunluða uzanmýþ tatlý bir akþama akan sessizliði böldü kadýn “Hiç düþündün mü” dedi “kaybedersem seni nasýl dayanýrým” Sustu adam. Beyaz güller serpti gecenin kýrýþýk çarþaflarýna… “Ýyi ki varsýn” diyemeden bin parça döküldü þiirlerinden… Sustu, hiçbir söz yoktu bu hüznü anlatacak. Nemli gözleriyle tekrar sustu ve gitti... Bitmedi lakin…

Gittikçe daðýlýyordu tanyeri ve gözyaþý hiçbir þeyi deðiþtirmiyordu. Güneþin izini taþýmayan bir özlemle aydýnlanýyordu uzak bir yaþam. Suskunluðun silahýyla kim bilir kaç kez ateþ edilmiþti düþlerine. Ölümle sarmaþan istekleri artýyordu kadýnýn. Her gün batýmý eriyordu naif gece kelebeði. Yokluðun koynunda uyuduðu her gece sabaha varmasýn diye dualar ediyordu. Yanýp tutuþan bir güz vardý yüzünde.

Haykýra haykýra sevdiðini söyleyen bir ses duyuluyordu bitiþikteki meyhaneden, hayatýn sesi alaturka bir þarkýyla sarýyordu ürkek geceyi. Issýz kimsesiz arka sokaklarda bitkin bir evde sevdalý dizeler yazan bir kadýn ölüyordu þiirlerde… Ayak uçlarýnda bir düþ attý kendini ateþlere… Özlemli bir keman taksiminde ýslak kirpiklerinde söndü ýþýklar.

Ýyice bastýran bir güz yalnýzlýðýnda
Mucizeye ihtiyaç vardý þiddetle
Puslu bir hatýra sonlanýyordu gözlerinde
An öperken dudaklarýndan “susmak” ölümdü…
Her ölümde sonsuza dek var olmayý öðrendiler.

“Sevda düþ/tüðü yeri yakan nemli bir kordu
Ay, yýldýzlarca gül goncasý sunduðunda geceye
Tebessüm içindeki sevdalarýyla arýndýlar günahlarýndan
Kanadý kýrýk bir zemheri kapýnýn önünde bekliyordu.
Anladýlar ki;
Ten rengi her gecede ýslaktý hüzünler,
Ve gül kokulu düþlerden baþka gerçek yoktu.”

Haziran 2008

Ayþegül TEZCAN

fillerin aÞkýý

kuþlarýn aþký

kedilerin aþký

sincaplarýn....

pandanlarýn..

aþk baZEN Bi danstýR...

renklerin uyumudur....